Guida

Samen met mijn vriend en een goede vriendin zit ik langs de rand van de wei. Het is eind oktober 2018. We praten over de dood als er opeens iets heel opmerkelijks gebeurt.


De vader van mijn vriend ligt op sterven.
Opeens ging het allemaal heel snel.
De man die alles gewoon kon en toen de de diagnose.
Een schokgolf. Vaker langs. Praten. Oude verwijten. Wonden helen.
Teleurstelling. Maar ook liefde.
De aftakeling die alsnog veel te snel komt.
Nu is het bijna zo ver.

We komen samen bij mij in de wei. We drinken cacao, een verwarmende drank die je kunt drinken met een intentie. Het verbindt, helpt je in de spirituele proces en geeft focus. Een oeroud ritueel dat in het westen juist weer modern is. We drinken wel vaker samen een kop warme cacao. Rondom een intentie, als we samen willen mediteren, of creëren. Vandaag voelt het plechtiger dan anders. De intentie is om mijn vriend te steunen bij het aankomende verlies.

Pa

We praten wat over zijn Pa. Hoe dat nu is als je papa bijna doodgaat. Guida, het meest gevoelige paard van allemaal, komt voor ons staan. Het lijkt alsof ze ons iets wil vertellen. We zijn meteen stil. Er klinkt een diepe kreun, die wel dieper lijkt dan je vanuit een paardenlijf zou verwachten. Ze laat zich vallen. Indrukwekkend, een paard van bijna 500 kilo dat met een plof op de aarde neerkomt.  Ze begint zwaar te ademen. “Mijn pa ademt nu ook zo”, merkt mijn vriend op, eerst nog laconiek. 

Nadat hij dit heeft uitgesproken, zet Guida haar tanden in de aarde terwijl ze zo zwaar blijft ademen. Vastberaden. Alsof ze zich vastbijt, terwijl ze eigenlijk meer zou willen ontspannen. We voelen alledrie dat dit raakt. “Dit is precies Pa nu. Vastbijten in het aardse, terwijl het eigenlijk tijd is om te gaan. Ga maar Pa. Wij redden ons wel.” 

Samen spreken we uit dat we space holden.
Dat hij mag gaan.
Het paard kreunt weer.
En dan laat ze los.

Ze ademt heel lang uit, alsof ze werkelijk de laatste adem uitblaast. Geen idee waarom we dit meemaken, maar het voelt zo essentieel. Mijn vriend wordt gebeld. Hij moet nu in de auto stappen naar zijn vader.

Kort daarna sterft hij in vrede.

Een bijzondere tijd om te sterven. Het is de week van het Keltische Samhain, het Christelijke Allerzielen, Dia de Muertos. Vanaf nu worden de dagen korter, donkerder. Het is het moment in het jaar dat de doden dichtbij ons zijn. Dat het gordijn tussen ons en de geestelijke wereld dunner is dan normaal. 

Het veld

Even maakte ik me zorgen. Maar nadat Guida dit heeft laten zien schudt ze de ervaring van zich af. Zo doen paarden dit. Verbonden als ze zijn met zowel de aarde, als met het universum. Opnieuw in het nu. Mijn vriend merkt nog op dat Guida maar één oog heeft. Zijn vader heeft een normaal oog en een glazen oog. “Echt te bizar dit.” Op de uitvaart vertelt hij dit verhaal. Hoe het hem heeft geraakt dat Guida zijn vader heeft geholpen om te gaan.

Ik heb me toen nog  afgevraagd wat de reden was dat ze ons dit liet zien. Inmiddels ben ik verder in het werken met paarden en het veld. Nu weet ik dat paarden ‘een veld kunnen houden’. Hiermee bedoel ik een ceremoniële ruimte, die los staat van onze aardse tijd en ruimte. Het is het veld waarin we opstellingen doen, waarin ook de sjamanen werken en waarin alle nodige informatie en heling besloten ligt. Met mens en paard hebben we die middag zo’n heilige ruimte geschapen. Daar in de Rotterdamse wei. Zo kon de ziel van de vader met rust en liefde overgaan.